https://dspace.piwet.pulawy.pl/xmlui/handle/123456789/347 Wed, 15 Apr 2026 02:13:36 GMT 2026-04-15T02:13:36Z https://dspace.piwet.pulawy.pl/xmlui/handle/123456789/746 Opracowanie i walidacja narzędzia analitycznego do oceny zanieczyszczenia gleb bromowanymi opóźniaczami spalania Pietroń, Wojciech Celem projektu była optymalizacja i walidacja wieloskładnikowej metody oznaczania 10 kongenerów polibromowanych difenyloeterów oraz 8 związków klasyfikowanych jako nowe lub wschodzące bromowane środki zmniejszające palność w glebie. W ramach projektu pobrano 6 próbek gleby, w tym 3 z miejsc potencjalnie zanieczyszczonych i 3 próbki z miejsc teoretycznie niezanieczyszczonych. Próbki poddano oczyszczaniu w celu ekstrakcji analitów z matrycy i określenia ich stężenia. Metoda badawcza opierała się na spektrometrii masowej z rozcieńczeniami izotopowymi, w której do każdej próbki dodawano równoważniki znakowane izotopowo. W badaniach wykorzystano chromatografię gazową sprzężoną ze spektrometrią mas o wysokiej rozdzielczości (GC-HRMS). W rezultacie stwierdzono, że opracowana procedura jest przydatna do zamierzonego zastosowania. Umożliwia ona analizę gleb pod kątem zawartości badanych związków w zakresie od co najmniej 0,15 · 10-9 g/g s.m. do 1,13 · 10-6 g/g s.m. Mon, 01 Jan 2024 00:00:00 GMT https://dspace.piwet.pulawy.pl/xmlui/handle/123456789/746 2024-01-01T00:00:00Z https://dspace.piwet.pulawy.pl/xmlui/handle/123456789/745 Pionierskie badania genetyczne nad hybrydyzacją międzygatunkową Trichinella spiralis i Trichinella britovi - badania wstępne Bilska-Zając, Ewa Włośnica jest zoonozą pasożytniczą, której czynnikiem etiologicznym są nicienie z rodzaju Trichinella. Do zarażenia ludzi dochodzi poprzez spożycie mięsa zawierającego żywe larwy włośni (np. mięsa dzików, świń i koni). Wszystkie rozpoznane dotychczas gatunki Trichinella są chorobotwórcze dla ludzi. Na podstawie badań molekularnych, w Polsce potwierdzono występowanie czterech z nich: Trichinella spiralis, Trichinella britovi, Trichinella pseudospiralis i Trichinella nativa. Najbardziej rozpowszechnione są jednak T.spiralis i T.britovi. Ponadto, w około 3% populacji dzików zarażonych włośnicą stwierdza się występowanie inwazji mieszanych T.spiralis /T.britovi. W 2015 r. w wyniku badań własnych, po raz pierwszy na świecie, wykryto naturalnie występujące hybrydy pomiędzy gatunkami T.spiralis i T.britovi. Osiągnięcie to było możliwe dzięki analizie fragmentów genów 5S rDNA-ISR i mitochondrialnego genu CO1. Wykryte hybrydy zostały wyizolowane od czterech dzików i dwóch lisów, u których stwierdzono inwazje mieszane T.spiralis/T.britovi. Występowanie hybryd międzygatunkowych w szerszej populacji Trichinella spp. i szerszej puli genów nie jest poznane. Co więcej nie prowadzone są żadne badania, które mogłyby określić częstotliwość występowania takich hybryd. Badania takie miałyby praktyczne implikacje dotyczące cech fenotypowych larw. Gatunki te różnią się bowiem właściwościami biologicznymi, np. opornością na niskie temperatury, długością trwania cyklu życiowego, patogennością a także powinowactwem do innych gatunków żywicieli. Powstawanie hybryd może doprowadzać do mieszania się tych cech oraz powstawania coraz silniejszych i bardziej odpornych populacji włośni. Ze względu na brak podstawowej wiedzy na temat biologii powstałych hybryd rozważanie takie jest spekulatywne, jednakże nie powinno być pomijane, zwłaszcza, że w literaturze istnieją dowody hybrydyzacji pomiędzy innymi pasożytami np. zoonotycznymi przywrami zarażającymi ludzi (Schistosoma haematobium, S. mansoni), bydło (S. bovis) oraz owce, kozy i bydło (S. curassoni), co doprowadziło do powstania kombinacji cech skutkujących m.in. rozszerzeniem zasięgu żywiciela i zmniejszeniem skuteczności leczenia farmakologicznego. Planowany projekt miał na celu wyselekcjonowanie izolatów larw włośni, w których można spodziewać się występowania naturalnej hybrydyzacji międzygatunkowej pomiędzy T.spiralis i T.britovi, do późniejszych badań genetycznych i proteomicznych nad właściwościami larw – hybryd międzygatunkowych w przyszłym grancie. Bazą proponowanych badań była kolekcja izolatów larw włośni pozyskanych w latach 2018-2023 z tkanki mięśniowej dzików badanych w kierunku włośnicy. Izolat stanowił pulę larw włośni wyodrębnioną od jednego dzika. Z każdego izolatu pobierano około 100 larw włośni. Z tej puli larw ekstrahowano DNA, które posłużyło do amplifikacji wybranych fragmentów DNA w rekcji multiplex PCR. Na podstawie uzyskanych produktów amplifikacji, określono gatunkowość larw włośni w poszczególnych izolatach. Łącznie wykonano badanie 1000 izolatów, z których 766 określono jako monoinwazję T.spiralis, 193 jako T.britovi, 9 jako T.pseudospiralis oraz 32 izolaty, w których wykryto DNA zarówno T.spiralis jak też T.britovi. Do analizy występowania hybrydyzacji międzygatunkowej do przyszłego grantu wybrano izolaty larw włośni, w których stwierdzono inwazję mieszaną T.spiralis/T.britovi. Z wyselekcjonowanych 32 izolatów do dalszych badań indywidualnych larw, które będą prowadzone w ramach planowanego grantu zakonserwowano w alkoholu etylowym co najmniej 200 larw z każdego izolatu. Planowany w projekcie Miniatura cel został osiągnięty w 100%. Utworzono bazę izolatów, które będą podstawą do badań naukowych nad właściwościami hybryd międzygatunkowych pomiędzy larwami T.spiralis i T.britovi w przyszłym grancie. Utworzona kolekcja izolatów larw zapewnia możliwość wykonania kompleksowych analiz genetycznych z indywidualnych osobników larw włośni pochodzących z inwazji mieszanych T.spiralis i T.britovi. Mon, 01 Jan 2024 00:00:00 GMT https://dspace.piwet.pulawy.pl/xmlui/handle/123456789/745 2024-01-01T00:00:00Z https://dspace.piwet.pulawy.pl/xmlui/handle/123456789/744 Adsorpcja i degradacja wybranych antybiotyków w glebie rolniczej Patyra, Ewelina Na całym świecie znaczne ilości antybiotyków wprowadzane są do środowiska m.in. poprzez stosowanie nawozów naturalnych takich jak gnojowica, gnojówka, obornik czy pomiot drobiowy na pola uprawne i trwałe użytki zielone, co powoduje zanieczyszczenie antybiotykami i podwyższone ryzyko dla środowiska naturalnego, głównie lądowego (gleba), ale również dla środowiska wodnego. Większość badań dotyczących losów antybiotyków w środowisku koncentruje się na środowiskach wodnych. Natomiast niewiele dostępnych jest informacji na temat obecności i zachowywania się antybiotyków w glebach rolniczych. Celem projektu było przeprowadzenie doświadczeń z zakresu analizy ryzyka dla środowiska naturalnego po wprowadzeniu do gruntów ornych gnojowicy skontaminowanej wybranymi substancjami przeciwbakteryjnymi. Badania polegały na przygotowaniu gnojowicy skontaminowanej doksycykliną i sulfadiazyną na trzech poziomach stężeń 1, 5 i 10 mg/kg, a następnie przeniesienie tak przygotowanej gnojowicy na poletka eksperymentalne o wymiarach 1x1 m i jej wymieszanie z glebą. Ilość gnojowicy wprowadzonej do gleby przeliczono na zawartość azotu na hektar, którego ilość nie może przekraczać 170 kg/ha, zgodnie z wytycznymi Dyrektywy Azotanowej. Po wprowadzeniu gnojowicy ze znanymi stężeniami antybiotyków i jej wymieszaniu z glebą (na głębokość 20 cm), co dwa dni pobierano próbki gleby, w której dokonywano oceny stężenia antybiotyków. Badania prowadzono do momentu, w którym stężenie antybiotyków znalazło się poniżej granicy oznaczalności metody analitycznej (LC-MS/MS) opracowanej do celów niniejszego badania. Ponadto wyznaczono czas połowicznej degradacji antybiotyków w glebie. Prowadzone doświadczenie wykazało, że doksycyklina jest antybiotykiem bardziej stabilnym w glebie, którego czas połowicznej degradacji DT50 wynosi około 36 dni w porównaniu do sulfadiazyny, dla której czas połowicznej degradacji określono na 10 dni. Czas połowicznej degradacji antybiotyków w glebie rolniczej jest krótszy w porównaniu do wyników otrzymanych w prowadzonym doświadczeniu laboratoryjnym, w którym wyeliminowano wpływ czynników biotycznych i abiotycznych, takich jak działalność mikrobioty glebowej, dostęp światła oraz opady. Wyniki uzyskane dla czasu połowicznej rdegradacji w warunkach laboratoryjnych były o 30% dłuższe niż te uzyskane w naturalnych warunkach polowych. Czas połowicznej degradacji antybiotyków będzie uzależniony od warunków atmosferycznych, działalności mikrobioty oraz pH gleby. W prowadzonych doświadczeniach polowych i laboratoryjnych podjęto się oszacowania czasu degradacji antybiotyków wprowadzonych do gleb. W wyniku eksperymentu udowodniono, że oba antybiotyki są wykrywane w glebie przez okres ośmiu miesięcy prowadzonego doświadczenia, co prawda w niskich stężeniach na granicy oznaczalności metody (LOQ= 2 µg/kg) dla wprowadzonych do gleby stężeń wynoszących 5 i 10 mg/kg gnojowicy. W glebie do której wprowadzono antybiotyki w początkowym stężeniu wynoszącym 1 mg/kg gnojowicy po ośmiu miesiącach nie stwierdza się obecności doksycykliny i sulfadiazyny. Na czas degradacji antybiotyków w glebie ornej znaczny wpływ będą miały warunki pogodowe, częstotliwość opadów, która przyczynia się do ich migracji w głąb ziemi, działalność mikrobioty glebowej, temperatura i nasłonecznienie. Jednak należy wziąć pod uwagę fakt, że antybiotyki wraz z obornikiem bądź gnojowicą wprowadzane są do gleb ornych nawet dwa razy do roku – wiosną oraz jesienią, co może przyczyniać się do ich akumulacji w glebie. Wyniki naszych badań obejmowały wyłącznie jednokrotne wprowadzenie antybiotyków do gleby ornej przez co oszacowane wartości ryzyka środowiskowego (RQ, ang. risk quotient) wyniosły poniżej 0,01, co świadczy o tym, że stwierdzone w glebie stężenia analizowanych antybiotyków nie będą wykazywały negatywnego wpływu na środowisko naturalne po ich jednokrotnym wprowadzeniu do gleb. Wyznaczenie współczynników adsorpcji i desorpcji wymaga przeprowadzenia większej ilości badań oraz dokładnego scharakteryzowania zastosowanej w doświadczeniu gleby. Uzyskane wyniki badań oraz poczynione obserwacje będą podstawą do sformułowania celu przyszłego projektu badawczego w konkursie SONATA lub „Nauka dla Społeczeństwa”. Mon, 01 Jan 2024 00:00:00 GMT https://dspace.piwet.pulawy.pl/xmlui/handle/123456789/744 2024-01-01T00:00:00Z https://dspace.piwet.pulawy.pl/xmlui/handle/123456789/624 Charakterystyka molekularna szczepów z rodzaju Clostridium izolowanych z treści jelitowej kurcząt żywionych paszami z udziałem przetworzonego białka owadziego Grenda, Tomasz Celem badań było określenie przynależności gatunkowej oraz występowania genów warunkujących wytarzanie toksyn botulinowych (genów ntnh wspólnych dla wszystkich szczepów z rodzaju Clostridium zdolnych do produkcji toksyn botulinowych). Analizy były przeprowadzane przy zastosowaniu testu PCR do wykrywania genów 16S rRNA, następnie uzyskane produkty były poddawane sekwencjonowaniu Sanger’a. Odczytane sekwencje poddawano analizie przy zastosowaniu algorytmu BLAST (NCBI) w celu określenia ich podobieństwa do sekwencji zdeponowanych w bazie GenBank (NCBI). Z uzyskanych sekwencji skonstruowano także drzewo filogenetyczne przy zastosowaniu oprogramowania MEGA11. Przeprowadzone badania nie wykazały obecności genów ntnh świadczących o zdolności do wytwarzania toksyn botulinowych. Badane szczepy nie stanowiły zatem bezpośredniego niebezpieczeństwa epidemiologicznego związanego z potencjalną możliwością wywołania botulizmu. Analiza produktów 16S rRNA PCR wskazała, że najwięcej badanych szczepów wykazywało podobieństwo do gatunków C. sporogenes i C. tepidum. W grupach eksperymentalnych zaobserwowano obecność sekwencji podobnych do Paraclostridium benzolelyticum, C. cochlearium, [Para]Clostridium bifirmentans, Paeniclostridium sordelli. Gatunki te mogą posiadać zarówno cechy patogenne, ale jednocześnie niektóre szczepy mogą wykazywać cechy probiotyczne. Obecność wspomnianych sekwencji może być związana z wyższą liczbą Clostridium spp. odnotowywaną w jelitach pozyskanych od kurcząt skarmianych IPAP oraz większą różnorodnością genetyczną mikrobiomu beztlenowego. Sat, 01 Jan 2022 00:00:00 GMT https://dspace.piwet.pulawy.pl/xmlui/handle/123456789/624 2022-01-01T00:00:00Z